گفتگوی اختصاصی امیر پریزاد

 با دکترداوود هرمیداس باوند پیرامون سه جزیره ایرانی خلیج پارس

به تاریخ هفت اردیبهشت 1387

پرسش: پیرامون ادعای واهی شیخ نشین امارات و وظیفه نسل جوان ما روشنگری بفرمایید .

پاسخ: آنها بر مبنای یک ادعای واهی معتقدند در طول تاریخ بر این جزایر حاکمیت داشته اند !

حتی حضور آنها از دو قرن هم تجاوز نمی کند و تمام اسناد و مکاتبات نقشه های قرن نوزده در مدت یک قرن تاکید بر تعلق این جزایر به ایران هست و برای یک دوره 60 ساله اشغال غیر قانونی بوسیله یک قدرت استعماری شده بود بنام شیوخ و بعد هم همان قدرت به نمایندگی همان شیوخ که بدون اینکه مذاکرات و نتایج مذاکرات مورد انتقاد و اعتراض آنها باشد انجام گرفت تا آخرین لحظه و پس از آن بود ادعای مجعول برای مدتی آرام بود پس از پایان جنگ 8 ساله این ادعا بصورت گسترده تری مطرح شد .

نکته در خور توجه اینست که موضع گیری ای که جوامع عرب و کشورهای عربی نموده اند بدون توجه به واقعیت های تاریخی ، حقانیت حقوقی و سیاسی مسیله ، صرفا بر اساس یک موضع گیری قبیله ای حمایت خود را نسبت به ادعای مجعول شیخ نشین امارات ادامه داده اند .

حتی کشورهای اتحادیه عرب مانند موریتانی و جیبوتی یا سومالی بدون اینکه مطالعه کنند که این مسیله برای اینکه اختلاف بین ایران و انگلیس برای مدت ها مذاکراتی انجام گرفته می باید حقانیتی وجود داشته باشد که این مذاکره انجام بگیره صرفا بر اساس یک تفکر قبیله ای بدون چون و چرا با صدور قطعنامه هایی به اتفاق آرا اهتمام می ورزند .

تنها موردی که اتحادیه عرب قطعنامه ای با اتفاق آرا تصویب کرده در مورد ادعای مجعول نسبت به جزایر ایرانی بوده است .

حتی در مورد مسایل اسراییل و مسایل دیگر اینها نتوانسته اند یک همبستگی و همکاری داشته باشند در هر حال موفق نشدند اختلافات خود جوامع عرب را حل و فصل کنند . مانند اختلافاتی که امروز در سودان و سومالی و جاهای دیگر جهان عرب وجود دارد ولی

تنها موردی که توانسته اند اتفاق آرا داشته باشند در مورد جزایر ایرانی است .

و عجیب اینست که سوریه هم که از نظر نفت و کمک های مالی از سوی ایران منتفع هست و مسایل منطقه ای که ایران بار سنگینی را به جان خریده به دلیل اتخاذ مواضعی که هیچگونه ارتباطی با منافع حیاتی و اساسی ایران ندارد اما به نفع سوریه هست ، حتی سوریه هم در این رای گیری شرکت کرده و تاسف بار تر اینکه رییس جمهور عراق نیز در اجلاس اخیر ، او هم همراه و همگام با کشورهای عربی شده صرفا بخاطر مقاصد و موقعیت خاص خودش ولی در قبال این نوع موضع گیری ها متاسفانه جمهوری اسلامی صرفا با اعلامیه های بسیار بسیار ساده که بجای برخورد با دشمن عمده منطقه یا بجای برخورد به مسایل اساسی ، حتی توجه به موضوع های حاشیه می شود بسنده کرده و همین مسایل سبب شده تا شورای همکاری خلیج فارس که در جنگ هشت ساله مشارکت جدی در تجاوز عراق داشت یعنی نه تنها کمک مالی سیاسی و تبلیغاتی بلکه کمک های لجسستکی که مانند کویت که جزایر خودش را در اختیار عراق گذاشت و حتی عراق از پایگاه عربستان جزیره سیری را بمباران کرد .

از نظر حقوق بین الملل بایستی این کشورها هم در پرداخت غرامت به ما سهیم باشند اما دولت ایران با توجه به دلایلی این مسایل را مطرح نکرده که می بایست مطرح می کرده و اگر هم می خواست گذشت کند بعنوان امتیازی ، متاسفانه سبب شده که آنها موضع گستاخانه تری همواره در پیش بگیرند .

چنانکه در مورد مسیله گرفتن غرامت از عراق وقتی ما غرامتی که سبب ویرانی تلفات جانی و مالی و هزاران میلیارد خسارت وارد شده ، وقتی مطرح نکنیم امروز حکومت عراقی که مدعی هستند با ایران روابط حسنه دارد حتی درمورد عهدنامه 1975 تردید می کند و بعد هم در اتحادیه عرب برای جزایر ایرانی از اعراب پشتیبانی می کند .

بنابر این وقتی ایران حقوق مسلم خودش را مطرح نکند ، پی گیری نکند سبب می شود که دیگران جسورتر و گستاخ تر می شوند و بخصوص جو بین المللی هم که به سوی انزوا کشیدن جمهوری اسلامی هست و بسیج کشورهای عربی منطقه و دیگران هست ، مجموعه این شرایط دست به دست هم داده و آنها را بیش از پیش نسبت به ادعای مجعول خودشان بی پروا تر نموده است .

پرسش: حضور مردم در اعتراض به ادعای واهی شیخ نشین امارات تا چه حد موثر هست و آیا مگر صدورقطع نامه های دولتی بسنده نیست ؟

پاسخ: تمام جنبشی که در یکصد سال اخیر از انقلاب مشروطه گرفته تا به امروز در جامعه ایران انجام گرفته صرفا به خاطر حضور و مشارکت مردم در اداره امور جامعه و بخصوص در مورد تصمیم گیری هایی که با مردم و نسل موجود و آینده و تاریخ مملکت ارتباط دارد

و دولت بعنوان کارگزار مردم است ،

بنابر این اگر از سوی دولت کوتاهی ، قصوری در حفظ منافع حیاتی و اساسی و تاریخی مردم انجام گیرد بر مردم هست که با اعتراض و تظاهرات و حضور خودشان به اشکال مختلف خواه از طریق ارتباط جمعی این اعتراض و انتقاد خودشون را نسبت به نارسایی و نابسامانی و پی آمد های منفی آن ها اعلام و ابراز دارند .

وقتی وزیر خارجه ای در اجلاس اتحادیه عرب حضور پیدا می کند بعنوان ناظر که هیچ ضرورتی هم به این حضور به چشم نمی خورد و وجود نداشته و در این اجلاس دبیر کل اتحادیه عرب نسبت به جزایر ایرانی مطالبی رو اشعار می دارد و نماینده لیبی پیشنهاد ارجاع به دیوان بین المللی دادگستری می کند و نهایتا بیانیه ای برای انتقال به شورای امنیت صادر میشود که وزیر خارجه جمهوری اسلامی با سکوت خودش که از لحاظ حقوق بین الملل برخی معتقدند سکوت دال بر رضاست در آنجا ساکت می نشنید و پس ازترک آنجا ؛ 6 روز بعد در یک مصاحبه ای استدلال می کند که این جزایر جز جدا ناشدنی ایران است .

اما اثری که می باید در آن اجلاس می گذاشته ، نگذاشته است .

کسانی که مسئولیت مدیریت امور جامعه بخصوص مسئولیت سیاست خارجی کشور را دارند و ایشان ، مسیول بودند که پاسخ ادعای مجعول را بدهند و نمی کنند و اینها در خور اعتراض هست .

بنابراین تجمع ، اعتراض به نحو برخورد ناصحیح در قبال ادعای مجعولی است نسبت به منافع حیاتی و اساسی ایران و بمنظور عدم تکرار موضع گیری های مشابه چه در مورد جزایر ایرانی و چه در خصوص دریای مازندران و مسایل دیگری که در اثر قصور و کوتاهی سبب شده ادعا ها بی پروا تر نسبت به منافع حیاتی سرزمین ایران مطرح بشود .

بنابراین چنین حضوری ، اعتراضی است مسالمت آمیز وبه حق برای نسل جوان

این تنها چیزی است که در شرایط موجود می توان انجام داد .

با سپاس از شما که دیدگاه خود را بیان فرمودید .

لازم به ذکر است که بیانات ایشان پیرامون نظام حقوقی خلیج پارس ، به دلیل جامع بودن، در مقاله دیگری به دید همگان خواهد آمد .

 بدلیل اختصاصی بودن این گزارش ، هرگونه برداشت فقط با ذکر ماخذ مجاز می باشد

امیر پریزاد