19 اردیبهشت سالگرد اعدام فرزاد کمانگر معلم کامیارانی

فرزاد کمانگر، دبیر هنرستان کار و دانش شهرستان کامیاران در جنوب استان کردستان، عضو انجمن صنفی فرهنگیان و انجمن زیست محیطی ئاسک (آهو) بوده و با نام مستعار “سیامند” در ماهنامه فرهنگی - آموزشی رویان که به اداره آموزش و پرورش کامیاران تعلق دارد قلم می زده است.

فرزاد کمانگر فعال صنفی وحقوق بشری و کاملا" غیر سیاسی بود ..  کسانی که فعا ل صنفی و اجتماعی هستند. اتهاماتی همچون ضد امنیت ملی عادی است. اضا فه بر آن کسانی  که در مناطق مرزی زندگی می کنند. فشار های امنیتی بر آن ها بیشتر است .

او به خاطر حس نوع دوستی همیشه برای خدمت به اقشار محروم به روستا می رفت و حقوق خود را برای دانش آموزان نیازمند خرج می کرد اوحتی به جوانان معتاد کمک می کرد تا به زندگی آبرومند خود باز گردند

فرزاد کمانگر از پر کار ترین و زحمتکش ترین معلمان کردستان بود و  12 سال در روستا ها  و شهر کامیاران تدریس می کرد . پس از دستگیری او به اتهام عضویت در پژاک که تا آخرین روز اعدام او ثابت نشد و هم چنین خبر صدور حکم اعدام او در دادگاهی که در تاریخ 6 / 12 / 86 تشکیل شده ُبود صادر شد , ودر کمتر از 10 دقیقه بدون حضور وکیل مدافع در شعبه 30 دادگاه انقلاب  به اعدام محکوم شد

حکم اعدام توسط سخنگوی قوه قضائیه در روز هفتم خرداد ماه 1387 تائید شد.

خلیل بهرامیان وکیل کمانگر درباره ی دلایل بی گناهی او می گفت: "من پس از مطالعه ی پرونده هیچ مدرکی که حاکی از عضویت ایشان در سازمان پ ک ک باشد ، ندیدم و در پرونده موجود نیست . پ ک ک متعلق به کشور ترکیه است . لذا اتهامی که بدون سند و مدرک کافی ارائه شود فاقد وجاهت قانونی است . طبق اصل 168 قانون اساسی جرایم سیاسی باید علنی با حضور هیئت منصفه در محاکم دادگستری صورت گیرد ، نه یک نفر قاضی تنها با استناد به تحقیقات نیروهای امنیتی به مدت 5 دقیقه محاکمه ای را بدون اجازه دادن به وکیل برای دفاع ،بررسی و حکمی را اعلام کند

کانون صنفی معلمان تهران ( طیف صنفی ) در روز دوشنبه 31 / 4 / 87  کمیته نجات  متشکل از کانون مدافعان حقوق بشر در ایران به نمایندگی شیرین عبادی، خلیل بهرامیان وکیل فرزاد کمانگر، انجمن صنفی معلمان کردستان و خانواده ی او برای نجات جان فرزاد کمانگرُو با حضور برخی خبرگزاری ها تشکیل شد.ُ

بیانیه های کانون صنفی معلمان تهران (طیف صنفی) وانجمن صنفی معلمان کردستان و شورای هماهنگی تشکل های صنفی فرهنگیان ایران به طور مکرر خواستار  آزادی فرزاد کمانگر شدند حتی آموزش بین الملل ei طی نامه هایی به مقام رهبری و ریاست جمهوری خواهان آزادی فرزاد کمانگر شد.

شهر های کردستان و معلمان این استان نسبت به وضعیت فرزاد کمانگر   از خود حساسیت بیشتری نشان دادند و چند تومار مبنی بر لغو حکم اعدام و آزادی او امضاء کردند. ولی متاسفانه با تمام این تلاش ها در شرایط باور نکردنی در سحر گاه 19 اردیبهشت سال 89 این معلم آزاده را به دار آُویختند و جامعه معلمان را عزادار کردند کانون صنفی معلمان طیف صنفی این روز را به جامعه معلمان و خانواده داغدار او تسلیت می گوید.

کانون صنفی معلمان طیف صنفی

18 اردیبهشت  90

----

دایه سلطنه رضایی: فرزاد در خانه های کردستان تکثیر شده

کاوه قریشی

سه شنبه ۲۰ ارديبهشت ۱۳۹۰

با مادر یک زندانی سیاسی اعدام شده نمی شود مصاحبه کرد؛ نمی شود او را به پای یک گفتگو با زمانی از قبل تعیین شده فراخواند. به ویژه که آن زندانی سیاسی اعدام شده، معلمی باشد که از نویسنده و شاعر تا روزنامه نگار و فعال حقوق بشر، معلم یا فعال سیاسی و مدنی  می خواهند سالروز اعدامش را روز "نفی خشونت و دفاع از حق حیات"  نامیده شود.

با "دایه سلطنه رضائی" مادر فرزاد کمانگر، در شرایطی به مصاحبه پرداخته ایم که خانه اش بیش از هر زمان دیگری، مکانی شده برای همدلی یک جامعه؛ او در هیاهوی شلوغ این خانه  با ما به اختصار در مورد فرزندش می گوید، در مورد زندگی او، کودکی و آرزوهایش.

مادر این معلم اعدام شده می گوید که او بیش از هر طیف، هر گروه و هر دسته دیگری عاشق "دانش آموزانش" بود. فرزاد کمانگر در آخرین ملاقات هایش امانت دانش آموزانش را به مادر سپرده و آرزو کرده است که همه مثل او روزی "معلم" شوند و به زبان مادری شان بیاموزند و بیاموزانند.

آنچه در پی می آید گپی است با مادر معلمی که یک سال قبل در  روز یکشنبه،19 اردیبهشت 1389، به همراه چهار زندانی سیاسی دیگر، پنهانی و بدون اطلاع خانواده و وکلا در زندان اوین تهران به دارآویخته شد.

سلام دایه سلطنه، کاش در سالگرد فرزاد شما تنها نبودید...

قبل از هر چیز تبریک می گویم. این روز را به همه تبریک می گویم. امیدوارم امسال سال خوبی برای همه و به ویژه ملت کرد باشد. فرزاد مال یک خانواده نیست، او متعلق به یک ملت است.

امروز سالگرد اعدام پسر شما، فرزاد کمانگر بود، توانستید مراسمی برای اولین سالگرد او بگیرید؟

امروز همه اینجا بودند، اصلا باور کردنی نیست، این همه آدم در خانه ما جمع شدند. در اولین سالگرد فرزاد با این همه همراهی و همدلی، بیش از هر زمان دیگری دلخوش و شاد هستم. فرزاد نرفته، او نمرده است. اعدام نشده، قلبش می تپد هنوز، او در بین ملتش جاودانه است. همه برای من فرزاد هستند، همه معلم و همه فرزندان من هستند.

امروز یک سال از اعدام فرزاد می گذرد. خیلی ها از خانواده و دوستان، از دانش آموزان و اطرافیان، هنوز برایشان سخت است که  مرگ فرزاد را باور کنند. در 19 اردیبهشت چه کسی بیش از همه منتظر فرزاد بود؟

همه منتظر فرزاد هستند. مرگش را کسی باور نمی کند. از نزدیکان و به ویژه دانش آموزانش، از دوستان و آشنایان گرفته تا همسایه ها همه منتظر روزی هستند که آقا معلم از زندان برگردد. من از همه متشکرم، از تمام لطف هایی که در طول این مدت در حق فرزاد و در حق خانواده من کردند. اما واقعیتش فرزاد تا آنجا متعلق به من بود که بزرگش کردم و به جامعه تحویل داده ام؛ او مال همه است.

فرزاد رابطه خوبی با دانش آموزانش داشت. زمانی که زندان بود خطاب بیشتر نامه هایش آنها بودند. رابطه دانش آموزان در این مدت با شما چگونه بود؟

محبت دانش آموزان فرزاد تمامی ندارد. در این مدت ده ها و صدها بار به خانه ما آمده اند. دانش آموزان کم سن و سال تر فرزاد هنوز مرگ او را باور نمی کنند. می گویند ما منتظریم آقا معلم بیاید و پای دفترهای مشق مان را امضا کند. آنها راه آقا معلمشان را دنبال کرده اند. دانش آموزان فرزاد می گویند: تا جایی که بتوانیم راه فرزاد را ادامه می دهیم، جای آقا معلم نباید خالی بماند. ما راهی را که فرزاد رفته بود ادامه می دهیم. من را که می بینند خوشحال می شوند. دانش آموزان فرزاد در رده های متفاوت سنی هستند، با این حال همه همیشه پیشم می آیند و غصه هایشان را با من تقسیم می کنند.

فرزاد در نامه هایش خطاب خاصی ندارد، بیشتر نامه های او خطاب به جامعه بود و دانش آموزان. می توانم بپرسم زمانی که فرزاد زندان بود، بیش از همه دلش برای چه کسی تنگ می شد؟

بیش از همه دلش برای دانش آموزانش تنگ می شد. همیشه میگفت "می می سلطنه" به بچه ها بگو درسشان را بخوانند، ترک تحصیل نکنند. من فقط ادامه تحصیل بچه ها را می خواهم. آخرین حرفهای آقا معلم در آخرین ملاقات هایش این بود که خوشحالی من تنها زمانی بوده که با بچه ها بودم و با آنها میرفتم تفریح. فرزاد بیش از هرکسی عاشق دانش آموزانش بود. او زندگی خود را قبل از هر چیز صرف آنها و بعد هم ملتش کرد. او هر بار و در جریان تمام ملاقات ها امانت دانش آموزانش را به من می داد. او آرزو داشت دانش آموزان نیز مثل خود او معلم شوند. در طول چهار سال زندانش، فرزاد هیچ کسی را از قلم نیانداخت. در جریان هر بار ملاقات که او را از خبر و حادثه ای (که عموما در کردستان اعدام است) مطلع می کردیم، او در ملاقات بعدی نامه ای و مرثیه ای برای خانواده اش می نوشت. این یکی از بارزترین ویژگی های فرزاد بود.

فرزاد در چه شرایطی بزرگ شد، او در کودکی به چه چیزی بیش از همه می اندیشید، آرزوهایش چه بودند؟

فرزاد ابتدا در شرایط و بستر مناسبی بزرگ شد. در پایان دوره راهنمایی اما به علت شرایط خاص ما فشار معیشتی خانواده به دوش فرزاد افتاد. او از آن زمان بزرگ خانواده شد و بار سخت زندگی همه ما را به دوش کشید. او راهش را می دانست. نیازی به راهنمایی ما نداشت. فرزاد با این وجود به درسش ادامه  داد و رفت معلم شد. از فرزادم تنها نامه هایی مانده که من هروز به پای آنها گریه می کنم. فرزاد بنا به عشق و علاقه ای که به معلمی داشت در کامیاران به دانشسرا رفت و درسش را تمام کرد. پسرم روستاها را بیشتر از شهر دوست داشت. چند سالی در روستاهای اطراف کامیاران ماند و به بچه ها درس داد.  او همیشه حتی زمانی  که در زندان بود می گفت که به محض آزادی ام می روم در یک روستای بی نام و نشان مدرسه ای می سازم و بچه های محروم ملتم را با دردهایشان آشنا می کنم. فرزاد تنها یک معلم و یک کارمند ساده آموزش پرورش نبود، او یک معلم راستین بود عاشق انسانیت و نوعدوستی. او در کنار تمام علاقه هایش به شغل معلمی، آرزو داشت روزی در سرزمینی زندگی کند که زبان مادری اش ممنوع نباشد.

این یک سال بر مادر فرزاد و خانواده او چگونه گذشت؟

فرزاد قبل از من در قلب دوستان و آشنایان دیده و نادیده اش است. در طول یک سال گذشته من به خاطر وجود دوستان فرزاد تنها نبوده ام. محبت آنها چنان بی پایان و نا متناهی است که من هرگز و برای لحظه ای احساس نکرده ام که فرزاد رفته و اعدام شده است. فرزاد من زنده است، جاویدان. او در قلب ملت اش زنده است. فرزاد تکثیر شده است. عکس فرزاد در تمام خانه های کردستان است. همه جا فرزاد است. سال گذشته برای من همزمان تلخ بود و خوشایند. تنها دلخوشی من اما به نام و یاد نیکی است که از فرزاد به جا مانده.

منبع: روز

----

گزارشی از برگزاری برنامه‌های روز ۱۹ اردیبهشت در مدارس سنندج

سه شنبه 20 ارديبهشت 1390

خبرگزاری هرانا: دانش آموزان و معلمان مدارس متعددی در مقاطع تحصیلی متفاوت روز ۱۹ اردی بهشت، سالروز اعدام فرزاد کمانگر را در سطح شهر سنندج گرامی داشتند.

به گزارش ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران "هرانا"، روز گذشته مورخ ۱۹ اردی بهشت ماه، در پاسخ به فراخوان کانون صنفی معلمان کردستان در خصوص "روز نفی خشونت و دفاع از حق حیات" که به مناسبت اولین سالگرد اعدام فرزاد کمانگر، آموزگار محبوب ایرانی نامگذاری شده بود. مدارس متعددی در سطح شهر سنندج در مقاطع مختلف تحصیلی به خواست کانون پاسخ مثبت دادند.

در این روز با استقبال غیرمنتظره‌ای همانطور که کانون در بیانیه خود خواسته بود تا معلمان و دانش آموزان با برافروختن شمع و صحبت در خصوص "نفی خشونت و دفاع از حق حیات" در کلاس‌ها این روز را گرامی بدارند، دانش آموزان زیادی با شمع به مدارس آمده بودند.

در این روز که مدارس زیادی شاهد این مهم بودند، تعداد زیادی از معلمان زمانی از درس خود را به صحبت در خصوص نفی خشونت، دفاع از حق حیات و همینطور معرفی بیشتر فرزاد کمانگر پرداختند. همینطور در چند مدرسه نامه‌هایی از فرزاد کمانگر در کلاس‌ها قرائت شد. گزارشگران محلی گزارش کرده‌اند که تعدادی از مدارس در این روز بدون مشکل خاصی بصورت زود‌تر از زمان رسمی با ترک مدرسه توسط دانش آموزان و معلمان تعطیل شد.

لازم به توضیح است طی روزهای گذشته تعداد زیادی از فعالان مدنی و سیاسی با انتشار فراخوانی، در حمایت از خواست کانون صنفی معلمان کردستان، روز ۱۹ اردیبهشت را روز "معلم آزاده" نامگذاری کردند.

گزارش تکمیلی در این رابطه منتشر خواهد شد.