شبکه اول تلویزیون آلمان در گزارشی از ایران از نارضایتی مردم از وضع اقتصادی خبر می‌دهد.

 

در گزارش منتشر شده در سایت شبکه "آ ار دِ" ((Tagesschau.de  آمده است : انتخابات مجلس که در روز ۱۴ مارس برگزار شد، نتیجه غیرقابل انتظاری به همراه نداشت. محافظه کاران اطراف احمدی نژاد اکثریت روشنی به دست آوردند که جای تعجبی نداشت. زیرا بسیاری، از جمله طرفداران اصلاحات، اصولا اجازه نیافتند که وارد رقابت‌های انتخاباتی شوند.

در حال حاضر حتی بین کم درآمدان که احمدی نژاد در میان آنها بطور سنتی موفق بود نیز نارضایتی افزایش می‌یابد.

 

گزارش سپس از اسلام شهر می‌گوید:

اسلام شهر در جنوب تهران قرار دارد و منطقه‌ای کارگری است . در اینجا  احمدی نژاد در انتخابات ریاست جمهوری که دو سال و نیم پیش پیروز شد، موفقیت زیادی کسب کرد. رئیس جمهور فعلی قول رفاه برای همه داد و گفت که در سرلوحه برنامه او پرداختن به امور کم‌درآمدان قرار دارد.

امروز حال و هوای اسلام شهر کاملا چیز دیگری است. دلزدگی وبیش از همه نارضایتی گسترده شده است. یکی از ساکنین شهر می‌گوید: ”این نمایندگان و این رئیس جمهور برای اسلام شهر کاری نکردند. آب در اینجا تا مدتها با تانکر توزیع می‌شد. من بارها به دفتر نمایندگان مجلس و دفتر رئیس جمهور به خاطر تامین آب و کشیدن خط تلفن مراجعه کردم و حتی به دفتر آیت الله خامنه‌ای نیز رفتم، ولی هیچ اتفاقی نیفتاد.“  

 

این گزارش می‌افزاید: محافظه کاران در خط احمدی نژاد گرچه از پروژه‌های زیادی در مناطق ضعیف اقتصادی حمایت کردند ولی سیاست اقتصادی احمدی نژاد در واقع  مبتنی بر وعده دادن است.

بیکاری طبق آمار غیر رسمی بیست تا سی درصد است. چنانچه ایران از افزایش قیمت نفت بهره نمی‌برد، وضعیت اقتصادی طبقه پایین بدتر می‌شد.

 

گزارش سپس با استناد به صحبت‌های یکی از ساکنین اسلام شهر می‌گوید که این را آنها می‌دانند. این مرد ساکن اسلام شهر می‌گوید: ”باید بطور ریشه‌ای با بیکاری مبارزه شود. با تدابیر کوتاه مدت چیزی بدست نمی‌آید. آنها می‌گویند که اسلام شهر در مقایسه با قبل پیشرفت کرده است ولی آنها باید تمام کشور را مقایسه کنند و با دیگر کشورها، مثلا با مالزی.“ او دشنام گویان می‌گوید: قیمت نفت بالای ۱۰۰ دلار است و با وجود این ما در چنین وضعی بسر می‌بریم.“‎

 

این گزارش در مورد انتخابات مجلس می‌گوید این که مردم اسلام شهر چه کسانی را انتخاب کرده‌اند معلوم نیست، ولی آنها از محافظه کاران دلزده هستند وقدرت انتخابی هم در بین اصلاح طلبان نداشتند. و بدین ترتیب اعتماد مردم به سیستم به شدت خدشه دار شده است و می‌گویند که سیاستمداران باید کاری برای بی چیزان بکنند. آنها بسیار وعده می‌دهند و وقتی به بالا می‌رسند کاری انجام نمی‌دهند.

 

گزارش سپس به وضعیت بازار می‌پردازد و می‌گوید بازاریان تا کنون بهترین رابطه را با قدرتمداران اسلامی داشته‌اند ولی اکنون نارضایتی به بازار نیز کشیده شده است. این که آنها در محافل خود به گله گزاری پرداخته‌اند‌، شمه‌ای از وضعیت کنونی را نشان می‌دهد. یک تاجر فرش می‌گوید در پنج شش ماه گذشته قیمت‌ها تا ۵۰ در صد بالا رفته‌اند و کمتر چیزی صادر می‌‌شود.

 

گزارش می‌افزاید وقتی با روشنفکران صحبت می‌شود انتقاد شدیدتر است. یکی از همکاران تلویزیون دولتی رابطه روشنی را بین وضعیت وخیم اقتصادی و ایزوله شدن بین المللی می‌بیند و می‌گوید: ” سیاست اقتصادی فعلی فاجعه بار است و همه طبقات اجتماعی از آن رنج می‌برند. تورم چه برای کم درآمدان و چه برای آنها که می‌خواهند چیزی صادر کنند مشگلی برزرگ است. علت همه اینها بنظر من  سیاست خارجی این کشور است.“

سال گذشته، سال ثبت رکوردهای جدیدی برای قیمت جهانی نفت بود. ظاهرا اقتصاد کشورهای صنعتی، به دلیل بالا بودن میزان مصرف انرژی و نیاز به واردات، از افزایش بهای نفت زیان‌های فراوانی دیده‌اند. طی ماه‌ها و هفته‌های گذشته تاثیر منفی این افزایش بر وضعیت اقتصادی کشورهای در حال توسعه و تولیدکنندگان نفت نیز بیش از پیش آشکار شده است. صندوق بین‌المللی پول، در تاریخ چهارم فروردین ماه، اعلام کرده که افزایش درآمدهای نفتی موجب رشد تورم در خاورمیانه شده‌است. بنابر این گزارش رشد تورم به حدی نگران‌کننده است که مقام‌های ارشد پولی و اقتصادی کشورهای عربی در بحرین گرد آمدند تا در مورد راه‌های مقابله با این بحران تبادل نظر کنند.

مطابق برآوردهای صندوق بین‌المللی پول، رشد نقدینگی در برخی از کشورهای منطقه به بیش از ۲۰ درصد می‌رسد. این نهاد اقتصادی پیش‌بینی می‌کند، طی سال ۲۰۰۸ میلادی میزان تورم در کشورهای عربی حوزه خلیج فارس از ۶ درصد خواهد گذشت. همزمان بانک جهانی در گزارشی افزایش قیمت نفت را یکی از عوامل بازدارنده در رشد اقتصادی ۳۰ تا ۴۰ کشور در حال توسعه اعلام کرده است. معاون بانک جهانی در این گزارش هشدار می‌دهد: «شرایط در برخی از کشورهای در حال توسعه به حد بحران رسیده و افزایش قیمت انرژی و مواد غذایی موجب تنش‌های اجتماعی شده است» . دنی لایپ‌زیگر می‌افزاید: «افزایش قیمت انرژی و مواد غذایی فشار زیادی را بر بودجه کشورهای در حال توسعه وارد آورده است» .

 

صادرکنندگان نفت در خاورمیانه، همه از واردکنندگان کالاهایی هستند که عمدتا در کشور صنعتی تولید می‌شوند. به گزارش صندوق بین‌المللی پول، میزان واردات شش کشور شورای همکاری خلیج فارس، از ۱۵۴ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۳، به بیش از ۳۷۶ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۷ رسیده است. در حالی‌که افزایش نقدینگی و تورم در کشورهای ثروتمند و نسبتا باثبات شورای همکاری، موجب نگرانی مسئولان اقتصادی این کشورها شده، جمهوری اسلامی وضعیتی متفاوت و به مراتب نگران‌کننده‌تر دارد. متوسط رشد نقدینگی در ایران طی سه سال گذشته بین ۳۵ تا ۵۰ درصد برآورد می‌شود. رئیس بانک مرکزی، آبان ماه سال ۸۶ اظهار داشته رشد نقدینگی در دو سال گذشته به مرز هشدار دهنده‌ای رسیده که می‌تواند به طور منطقی به افزایش میزان تورم بیانجامد. به گفته‌ی طهماسب مظاهری، حجم نقدینگی از ۷۰ هزار میلیارد تومان در مرداد ۸۴ به ۱۴۰ هزار میلیارد تومان در ماه مشابه سال ۸۶ رسیده است.

 

تک رقمی شدن میزان تورم که از اهداف اقتصادی دولت اعلام شده بود پس از سه سال دست نیافتنی‌تر از پیش به نظر می‌رسد. مطابق تازه‌ترین گزارش بانک مرکزی، میزان تورم در بهمن ماه سال ۸۶ نسبت به ماه مشابه سال ۸۵ از ۲۰ درصد هم گذشت. بنابر این گزارش «طی یازده ماه اول سال ۸۶ شاخص بهای کالاها و خدمات مصرفی نسبت به دوره مشابه سال قبل ۱۸ درصد افزایش نشان می دهد.» در کنار بانک مرکزی، بسیاری از اقتصادانان نیز نسبت به پیامدهای تزریق دلارهای نفتی به بازار و افزایش نقدینگی هشدار داده‌اند.

 

جمهوری اسلامی به دلیل تحریم‌های بانکی و تجاری غرب و به‌ویژه آمریکا، علاوه بر مشکلات همه‌ی تولیدکنندگان نفت در خاورمیانه، با معضلات دیگری نیز روبروست. یکی از این مشکلات، کمبود سرمایه‌گذاری در صنایع نفت و گاز است که هزینه‌ی استخراج و تولید را افزایش می‌دهد. از سوی دیگر، نیاز ایران به واردات فراوردهای نفتی و دیگر کالاهای صنعتی باعث شده بخش بزرگی از درآمد حاصل از فروش نفت، صرف خرید کالاهایی شود که به دلیل افزایش بهای نفت هر روز گرانتر می‌شوند.