حسين لقمانيان در گفت و گو با روز:

حيات کشور را به مسئله اتمي پيوند نزنيم

در راستاي گفت و گوهاي قبلي با صاحب نظران سياسي در خصوص موضع آمريکا در قبال ايران در پرونده هسته اي، با حسين لقمانيان، نماينده مردم همدان در مجلس ششم گفت و گو کرده ايم. او به هيچ وجه به نتيجه اين پرونده اميدوار نيست و به طرح روسيه هم با بدبيني نگاه مي کند. لقمانيان طرفدار حضور مردم و تصميم گيري آن ها در مورد اين پرونده و اعتمادسازي و ادامه مذاکره است.

آمريکا چه موضعي عليه ايران خواهد گرفت؟
آمريکا و اروپا وکل جامعه بين المللي منتظر است ببيند ايران طرح روسيه را مي پذيرد يا نه. اگر نپذيرد، عليه ما اجماع صورت مي گيرد، اگر هم بپذيرد که مسيرش قابل پيش بيني است. به هر حال همه چيز به مواضع ايران بستگي دارد، اما در هر حال ما در موقعيتي قرار داريم که نمي توانيم چيزي که انتظارش را داشتيم به دست بياوريم و ظاهرا بايد طرح روسيه را بپذيريم. در واقع دولت جديد نتوانست راهي را که دولت آقاي خاتمي دنبال مي کرد، پي بگيرد، و در اين بين آنچه که آسيب ديد منافع ملت ايران بود.

آيا پذيرش غني سازي اورانيوم در خاک روسيه براي حيثيت ملي ما بد نيست؟
با حرف هايي که حکومت زد و خواسته ها را بالا برد، حالا بايد در قبال پذيرش طرح مسکو، پاسخگو باشد. اصلا لازم نبود که مطالبات را بالا ببرند، لازم نبود حيات ملي يک کشور را به مساله اتمي گره بزنند و توقع ملت را اينقدر بالا ببرند و الان چنين موضعي بگيرند. هم تيم مذاکره کننده و هم تبليغاتي که از صداوسيما پخش مي شد انتظارات را بالا برد.

ماجراي آب نبات چوبي

پذيرش اين طرح چه سودي براي ايران خواهد داشت؟
متاسفانه اين طرح چيزي براي ايران ندارد. با اين طرح فقط مي خواستند چين و روسيه را به سمت آمريکا و اروپا ببرند تا ديگر چاره اي براي ايران نماند و اجماع بين المللي عليه ما حاصل شود. ما بايد ديپلماسي خردمندانه اي در پيش مي گرفتيم، اما اين کار را نکرديم و شتاب زده و عجولانه تصميم گرفتيم. آقايان به گونه اي تبليغات کردند که انگار اگر موفق نشويم و تحريم ادامه پيدا کند شکستي براي ملت است. حال بايد ديد در اين چند روز باقي مانده، چه تصيماتي خواهند گرفت. اما در هر حال با اين طرح، ملت ايران بهره اي نمي برد. حالا بايد آنهايي که مي گفتند تيم مذاکره کننده قبلي به جاي در غلتان، آب نبات چوبي گرفت چشم و گوش شان را باز کنند و ببينند چه کردند.

دولتمردان ايران بايد چه سياستي اتخاذ کنند که به سود ملت ايران باشد؟
به نظر من ايران هنوز کارت هايي براي بازي دارد، اما باورم نمي شود که بتوانند از اين کارت ها استفاده کنند. ما بايد مذاکرات را ادامه دهيم و اعتمادسازي را در مسير گذشته پي بگيريم. ضمن اينکه بايد آزادي هاي سياسي داخل کشور را هم تضمين و فضاي داخلي را باز کنند. هرچند خيلي دير شده، اما به هرحال بايد کاري کنيم که از اين تنگنا بيرون بياييم. بدون مطبوعات آزاد و احزاب قدرتمند نمي توانيم در دنيا موفق شويم. نمي توانيم هم در داخل مقتدرانه عمل کنيم و هم در روابط بين الملل موفق باشيم. ما مي توانيم غني سازي را به تعويق اندازيم تا مذاکراتي ادامه يابد و اعتمادسازي شکل بگيرد. همچنين بايد ابعاد اين پرونده را براي مردم شفاف کرد تا مردم در موقع لزوم به کمک دولت بيايند. به هرحال بايد مذاکره را دوباره از سر بگيريم تا راه حلي پيدا کنيم.

اما ظاهرا مذاکره با اروپا به بن بست رسيده است.
درست است، در تنگنا قرار گرفته ايم، اما باز هم بايد تلاش کنيم. بايد اعتمادسازي کنيم. اصلا ملت ما بايد خودش به صحنه بيايد و جريانات و گروه ها در تصميم گيري ها مشارکت کنند. بايد از اين حالت خارج شد، چون اين حالت به نفع مردم ما نيست. ملت هم نبايد اجازه دهد با منافعش بازي شود.

آيا در طرح روسيه نظر آمريکا هم تامين مي شود؟
آنها آنچه را که مي خواستند به نتيجه رساندند. مي خواستند يک اجماع جهاني عليه ما شکل بگيرد که شکل گرفت. آنها مي خواستند ما به جايي برسيم که يا طرح آنها را بپذيريم يا نپذيريم که رسيدند. متاسفانه تندروهاي ما هم همين سياست ها را دنبال مي کردند. مثلا روزنامه کيهان مي گفت اگر به شوراي امنيت برويم، هيچ اتفاقي نمي افتد و هيچ غلطي نمي توانند بکنند. حالا اين تندروي ها و برخي از سياست هاي غلط ما را به جايي رسانده که به نظر مي آيد يک قطعنامه ديگر عليه ايران صادر شود.

اين قطعنامه چه تصميمي عليه ايران مي گيرد. تحريم ، جنگ يا مذاکره مستقيم آمريکا با ايران؟
به نظر نمي رسد آمريکا گزينه جنگ را انتخاب کند. مشکلات اقتصادي و داخل کشور ما آنقدر هست که ملت نتواند تحريم ها را تحمل کند.اقتصاد ما، اقتصاد نفتي است و با تحريم ملت ما از قافله تمدن و پيشرفت عقب مي ماند و اين، نارضايتي هايي به وجود مي آورد. ملت بيچاره مي شود. اينجوري نيست که فکر کنيم ما مي توانيم تحريم ها را تحمل کنيم. بله مي توانيم تحمل کنيم اما به چه شکلي، اصلا به چه قيمتي؟ متاسفانه دولت آقاي احمدي نژاد، حرف از مردم مي زند اما دلسوز ملت نيست. ملت نبايد با اين اقتصاد نيم بند که با تحريم ها هم بدتر مي شود، آسيب ببيند.

آيا ايران و آمريکا حاضر به مذاکره با يکديگر هستند و آيا در مذاکره، منافع ملت ايران مي تواند تامين شود؟
فکر نمي کنم اين دولت اصلا بتواند کاري انجام دهد، مگر اينکه خود ملت حرکتي انجام دهد و تصميم بگيرد. نمي دانم اين کار چگونه مي تواند شکل بگيرد، اما تنها اميد ملت، خود ملت است. به هر حال نمي توانيم نااميد شويم.