نشریهٔ «چشم‌انداز ایران» و ماموستا شیخ عزالدین حسینی

                 
مقدمه
دوسال قبل هنگامیکه نخستین شمارهٔ چشم‌انداز ایران – ویژهٔ کردستان منتشرشد، چندین ماه طول کشید تا نسخه‌ای ازآن بدستم رسید. اینک که شمارهٔ دوم آن منتشرشده‌است، به‌یمن اینترنت توانستم در مدت کوتاهی بخش زیادی از مطالب آنرا مطالعه‌کنم.
درشمارهٔ اول آقای فاروق کیخسروی در دومورد راجع به من مطالبی نوشته بود و درعین ادعای اظهار وفاداری به وقایع، درهردو مورد – یکی سخنرانی بنده‌و ایشان در بوکان* و دیگری ورود ایشان به سالن کنفرانسی در استکهلم ** که ازجمله منهم درآن شرکت‌داشتم – جریان را آنطوری که دوست‌داشته‌اند تعریف کرده‌اند. تنها برای اطلاع خوانندگان نوشته ایشان توضیح کوتاهی را درحاشیهٔ این مطلب لازم میدانم.
                  **********     
دور اول جنگ در کردستان وصدور فرمان جهاد در ۲۸مردادماه ۱۳۵۸، آنچنانکه به وضوح از سخنان برخی از مصاحبه‌شدگان در چشم‌انداز ایران نیز پیداست، اساسا برمبنای اطلاعاتی کاملا نادرست و ساخته و پرداخته‌ی دستهای معینی دردرون جمهوری اسلامی ونیروهای مسلح‌آن درگیرشد. درچارچوب قوانین بین‌المللی‌و نیز قانون‌اساسی یک کشور متعارف پرداختن به جزئیات چنین فرمانی که منجر به کشتار وسیع مردم کردستان و ازهم‌پاشیدن کانونهای خانوادگی، برهم‌خوردن مناسبات، روابط وحتی ساختارهای اجتماعی شد، میتواند کسان زیادی‌را به پای محاکمه بکشاند! تازه اگر یک آزادی نیم‌بند هم درایران حکمفرما بود و شرایط حداقل یک جامعه‌مدنی فراهم‌بود مادران و پدران دهها هزار سرباز، سپاهی‌پاسدار و بسیج و غیرو که در جبهه‌های مختلف جنگ و ازجمله هجوم به کردستان جان‌خود را ازدست‌داده‌اند، میتوانستند در دادگاهی مسببین قتل و کشتار فرزندانشان‌را به‌محاکمه بکشانند.
دوردوم جنگ درکردستان که با تمهیدات و توطئه‌های جنگ‌افروزان درون حاکمیت از اوایل فروردین ۱۳۵۹ در کامیاران شروع‌شده‌بود باهجوم برنامه‌ریزی‌شده و وسیع ازشهر سقزهمه کردستان‌را دربرگرفت. روز ۳۱فروردین ۱۳۵۹ با حملهٔ نیروهای مسلح و محاصرهٔ شهر و مسدودکردن همهٔ جاده‌های منتهی بشهر – بجز جادهٔ سقز به بوکان – جنگ بصورت گسترده‌ای شروع‌شد. حزب دموکرات و کومه‌له هیچکدام نه تمرکز نیروکرده‌بودند ونه جایی رامورد حمله‌قرارداده‌بودند.
یادآوری این نکته در رابطه باشروع دوردوم حمله به‌کردستان ضرورت‌دارد که مردم کردستان آنچنان برای جنگیدن ناآماده بوده و هیچ انتظار حمله‌نیز نداشتند، که درروزها و هفته‌های پیش‌از آن کردستان شاهد گردهمایی‌ها و تظاهرات دهها هزارنفری برای استقبال‌از ماموستا شیخ‌عزالدین حسینی‌بود. تعداد زیادی از جمله بنده در معیت جناب ماموستا شیخ عزالدین در نیمه دوم فروردین ماه برنامه‌ مسافرت از مهاباد به بوکان، سقز، دیواندره، سنندج، مریوان و بانه را تدارک دیده‌بودیم. شهرها و روستاهای مسیر شاهد استقبال بسیار شکوهمند مردم و شرکت آنان درمیتینگهای چند ده‌هزارنفری بودند. موج جمعیت در روستاهای مسیر آنچنان بود که کاروان همراهان جناب شیخ عزالدین با تاخیر فراوان به‌مقصد میرسید. درمورد سنندج روز پنجشنبه ۲۱فروردین ۱۳۵۹، درحالیکه دههاهزارنفر در گورستان شهیدان آمادهٔ ورود ماموستا شیخ‌عزالدین وهمراهانشان بودند، تراکم اتومبیل‌هاو جمعیت از حدود ۵۰ کیلومتری شهر آنچنان بود که کاروان حامل ایشان بجای ساعت ۴بعدازظهر، حدود ساعت ۸ شب واردشهرشد وعملا تنها توانستند یک سخنرانی خیلی کوتاه انجام دهند زیرا رسیدن ایشان به محل تریبون و سخنرانی بعلت تراکم جمعیت حاضر در محل غیرممکن گردید.
درعوض سخنرانی بیادماندنی وپرشکوه میدان آزادی سنندج در روز شنبه ۲۳ فروردین ۱۳۵۹ برگزارشد که جمعیتی بیش‌از هفتاد‌هزار نفر را بخود جلب‌کرد. بنده نیز که در آن گردهمایی عظیم بهمراه ماموستا بودم، ازمحل‌سخنرانی وتریبون بالای میدان آزادی دریای مواج هزاران مردمی را مشاهده میکردم که با شورو شوق تمام سخنان حق‌خواهانهٔ ماموستا شیخ عزالدین را میشنیدند که ضمن مخالفت با بروز جنگ و درگیری اعلام کردند درصورتیکه جنگ به‌ما تحمیل شود بدیهی‌است که مقاومت میکنیم. درعین حال درمقام رئیس هیات نمایندگی خلق‌کرد آمادگی خود را برای ادامه مذاکرات جدی و اجتناب ازهرگونه منازعه‌و درگیری اعلام کردند.
آقای شاه‌اویسی که خود اهل سنندج هستند، درمصاحبه با چشم‌اندازایران میبایست جانب احتیاط را رعایت کرده و قبل از مصاحبه درمورد جریانات فوق و تظاهرات وسیع مردمی در آنروزها با یکی‌دونفر از همشهریهای همسن‌وسال خودشان مشورت میکردند و بعد این مطلب‌را مینوشتند که:«هیئت خود خوانده نمایندگی خلق کرد؛چرا خودخوانده چون به‌واقع و به‌دور از تعصب باید گفت این عده نمایندگی تمام مردم کردستان را نداشتند»!
بدنبال مسافرت پرشکوه ماموستا شیخ عزالدین به سنندج ایشان درمیان استقبال پرشور مردم مریوان روز ۲۷ فروردین وارد این شهرشدند. درمریوان علاوه بر سخنرانی برای‌مردم مریوان ازجمله درگورستان شهیدان در روستای آلمانه حاضرشده و یاد شهید کاک فواد مصطفی‌سلطانی وسایر برادران مصطفی سلطانی و دیگر همرزمان و شهدای راه‌آزادی راگرامی‌داشتند. پس ازآن ۲۹ فروردین واردشهر بانه شدند که دراین شهر نیز به‌گرمی مورد استقبال قرارگرفتند. روز ۳۱ فروزدین جنگ در سقز شروع‌شد.
                        *          *           *         *           *
باتوجه به اینکه دراین دو شماره چشم‌انداز ایران راجع به ماموستا شیخ عزالدین صحبتهای زیادی شده‌است، ونیز ازآنجهت که بنده:
- از زمستان سال ۱۳۵۷ از نزدیک با ایشان آشنابوده و از شهریور ۱۳۵۸ بمدت چهارسال در دفترشان کارکرده‌ام،
- درجریان فعالیتهایی بودم که منجر به تشکیل هیات‌نمایندگی خلق‌کردشد ونیز دربرخی از جلسات مذاکره با هیات «حسن‌نیت» دولت شرکت‌داشته‌‌ام،
-  یکبار نیز بعنوان نمایندهٔ ایشان در سال ۱۹۸۲ یعنی زمستان ۱۳۶۰ و بهار ۱۳۶۱مسافرتی به اروپا و خاورمیانه نموده، ضمن تماس با رسانه‌های عمومی، صحبت با ایرانیان و کردهای خارج کشور حامل چند نامه ازجانب ایشان ازجمله برای پاپ ژان‌پل دوم در واتیکان و یاسرعرفات در بیروت بوده‌ام،
- پاییز همانسال ایشان مسافرتی به پاریس انجام دادند که بنده همراهشان بودم. دراین سفر ملاقاتهای بیشماری با تعداد وسیعی از رهبران و فعالین اپوزیسیون جمهوری اسلامی ازهمه طیفهای سیاسی انجام‌دادند. با تعداد زیادی از رسانه‌های گروهی فرانسه، انگلستان، آلمان و ایتالیا ونیز شماری از خبرنگاران و متخصصان مسائل خاورمیانه ملاقات و مصاحبه نمودند.
- درطی سالهایی که ایشان مقیم خارج‌از کردستان هستند، از نزدیک همواره باایشان درارتباط بوده‌ام،
بنابراین لازم دانستم نکاتی هرچند کوتاه از آنچه که‌من ازنزدیک برآن آگاه‌بوده‌ام و در چشم‌انداز ایران بسیار وارونه جلوه داده‌شده‌است، بیان‌کنم.