روايت فيگارو:
انرژی اتمي، نه جنگ
با خود عهد کرده بودند که ديگر کاري با سياست نداشته باشند. دانشجويان ايراني،
نااميد از شکست در اصلاحات و گرفتن قدرت توسط تندروهاي فوق محافظه کار، کليه فعاليت
هاي خود را از زمان انتخابات احمدي نژاد تعطيل کرده بودند. ولي هفته گذشته دفتر
تحکيم وحدت، مجمع اصلي دانشجويي، بالاخره سکوت چند ماهه خود را شکست و اعلاميه اي
مبني بر دعوت مقامات براي "متوقف کردن غني سازي اورانيوم" به چاپ رساند. دليل اين
کار: ترس از اينکه کشمکش هاي هسته اي ايران بالاخره منجر به وقوع جنگ از سوي ايالات
متحده شود.
سعيد حبيبي، يکي از اعضاي فعال دفتر تحکيم وحدت مي گويد: "بالاخره به دنبال
تمامي اين بگير و ببندها، ايران و امريکا با هم مقابله خواهند کرد. امروز ديگر نمي
توان امکان وقوع يک جنگ را منتفي دانست." تا روز قبل از اتمام اولتيماتوم سازمان
ملل، مقامات ايراني تمام سعي خود را کردند تا به جامعه بين الملل بفهمانند که اکنون
به فنآوري اتمي تسلط يافته اند و از اين پس ايران يک جبهه پرقدرت و متحد خواهد بود:
تهديد براي سرکوب امريکا، جمع شدن جمعيت شعاردهنده در مقابل دوربين هاي خارجي،
اظهارات و سخنراني هاي ستيزه جويانه نسبت به غرب.
اکنون که حس ملي گرايي در مردم ايران تحريک شده، آنها کاملاً حامي دستيابي
جمهوري اسلامي به فنآوري اتمي هستند. 5 روز پس از اعلام احمدي نژاد در روز 11 آوريل
مبني بر ورود ايران به باشگاه اتمي، دانشجويان دانشگاه امير کبير به شکلي نمادين
اين خبر را جشن گرفتند.
ولي در وراي غرور ايرانيان، يک حس ترس نيز وجود دارد: ترس از اعمال تحريم توسط
شوراي امنيت و منزوي شدن در جهان و يا طبق گفته هاي کاندوليزا رايس توسل به زور و
خشونت. بي جهت نيست که فرهنگسراي نياوران نمايشگاهي با مضمون "خسارات جنگ" به راه
انداخته. هما ناصري، برگزارکننده اين نمايشگاه مي گويد: "اين يک موضوع اساسي است و
احتياج دارد که قبل از وقوع هر رويدادي در اين منطقه از جهان که در حال شعله ور شدن
است، به آن رسيدگي شود."
يک بازي خطرناک
يک نگراني ديگر نيز وجود دارد: اينکه ببينيم حکومت اسلامي شعارهاي آشوبگرانه خود
را به منظور پيشرفت هاي اقتصادي کشور در صحنه بين المللي افزايش داده است. فيروزه
سعيدي، يک دانشجوي جوان با تأسف مي گويد: "بحران اتمي موجب شده تا مشکلات واقعي
فراموش شود: بيکاري، تورم، فرار مغزها." او مي افزايد: "فعلاً دولت خود را با چاه
هاي نفت سرخوش کرده و اين يک بازي خطرناک است." درواقع مقامات به لطف پولي که از
طلاي سياه به دست مي آورند، درزمينه اعطاي کمک هاي مالي خبره شده اند.
ميشل ماکينسکي، متخصص ايران شناسي اظهار مي دارد: "اينکه مجلس در اجراي پروژه
جيره بندي بنزين خودروها تأخير کرده، مطمئناً دليل خاصي دارد." او مي افزايد:
"ظاهراً مقامات مي ترسند که واقعيت قيمت سوخت که امروز بسيار يارانه اي شده، منجر
به يک انفجار اجتماعي شود." تظاهرات اخير توسط رانندگان اتوبوس که به شدت سرکوب شد،
نشان دهنده فضاي اعتراض آميزي است که مرکزيت تمامي دغدغه هاي مردم را تشکيل مي دهد.
به علاوه، پشت روابط ظاهري اين دسته از محافظه کاران، مسأله اتمي تبديل به يک
برخورد سياسي داخلي شده است. ازيک طرف، به نظر مي آيد سپاه پاسداران که حامي رييس
جمهور است، مصمم شده تحت لواي آرمان هاي اسلامي و ضد امپرياليستي تا پاي مبارزه و
جنگ با کشورهاي غربي پيش رود. و از طرف ديگر، محافظه کاران عمل گرا که به علي
لاريجاني نزديک تر هستند را مي بينيم که ترجيح مي دهند درب مذاکره و گفتمان با
جامعه ملل، حتي با امريکا بسته نشود.
ماکينسکي مي افزايد: "مسأله به وجود آمدن تنش هاي سياسي داخلي به دليل کشمکش هاي
انتخاباتي پاييز آينده توجيه مي شود که طي آن اعضاي مجلس خبرگان انتخاب خواهند شد."
درحقيقت، انتخاب نمايندگان آتي اين ارگان پرقدرت که حتي قادر به خلع رهبر انقلاب
است، براي آينده جمهوري اسلامي يک نقش پراهميت و بسيار مؤثر را بازي مي کند.
منبع: فيگارو، 3 مي
مترجم: علي جواهرفروش |