دانشجوی امروز، دولتمرد فردا

محمد علی قادری

بی‌شک دانشجویان و دانشگاهیان همانگونه که از دیرباز شاهد بودیم از تأثیرگذارترین اقشار جامعه بر سیر تحولات اجتماعی، فرهنگی و سیاسی ممالک دنیا بوده‌اند که کشور عزیز ما ایران نیز از این جریان مستثنی نمی‌باشد و همانطور که مطلع هستید، دانشجویان در تحولات قرن اخیر کشور ما تأثیر بسزایی داشته‌اند. از همین رو به عنوان یک دانشجو نمی‌توان نسبت به وقایعی که در جامعه‌ی خود در حال رخ دادن است بی‌تفاوت باشم. که البته این خاصیت دانشجو بودن است و ای کاش تمام دوستانی که از دانشگاه بیرون رفته و وارد اجتماع درگیر با مسائل جامعه می‌شوند، همچنان دانشجو بمانند و دانشجویی فکر کنند. متأسفانه یکی از علل دور بودن ما از آرمان‌هایمان همین است که با خارج شدن از دانشگاه دیگر دانشگاهی و دانش‌پژوهی نمی‌اندیشیم و مسائل و جریانات مختلف بر تفکرات ما تأثیر می‌گذارند که باعث عکس‌العمل ملایم، ضعیف و گاه سکوت ما در برابر جریان‌های مختلف می‌شود، که البته علل مختلفی در بوجود آمدن چنین جوی دخیل هستند.

یکی از مهمترین این علل، این است که در دوران دانشجویی دانشجویان هیچ نوع وابستگی به هیچ قدرت یا جناحی ندارند و همین باعث تفکری فارق از مد نظر گرفتن منفعت یا زیان این جریانات است که البته بهترین و کارآمدترین نوع تفکر است و تا زمانی که سیاست‌های کشور ما بدون توجه به این جریان فکری اصیل و متفکرانه تعیین شود، همچنان با ایرانی آرمانی و آباد فاصله خواهیم داشت، و سیر رسیدن به این مهم به کندی سپری خواهد شد. متأسفانه دانشجویان پس از خروج از دانشگاه وارد جوی می‌شوند که دیگر آنچنان اجازه‌ی خلاقیت و فکر کردن به آنها داده نمی‌شود و نهایت تلاشی که بعضی از آنها می‌توانند انجام دهند، دادن رنگ و جلوه‌ای متفکرانه به فعالیت‌های انجام شده و در حال انجام است. البته افرادی نیک نیز هستند که با تحمل فشارهای مختلف دست از روشنفکری بر نداشته و به تلاش خود ادامه می‌دهند و در این راه هزینه‌های گزافی نیز پرداخت می‌کنند.

بیایید ما دانشجویان که فردا از دانشگاه خارج می‌شویم و آینده‌ی خود و کشور خود را رقم می‌زنیم، فکر و اندیشه‌‌ی‌مان را از این فضا و جو خارج نکنیم و همچنان با فراق بال بیاندیشیم و با دیدی باز به مسائل مردم و کشورمان بنگریم و راهکاری اندیشمندانه برای برون رفت کشور از مسائل و چالش‌های پیش رو ارائه دهیم.

فردای میهن دست ماست، پس بیایید مهین خویش را کنیم آباد. البته آبادانی پایدار و با کمترین هزینه و تنش برای کشور عزیزمان ایران.

من اگر بنشینم

تو اگر بنشینی

چه کسی برخیزد