|
ناباورانه از وداع دوست ميگويم داوود
هرميداس باونددرگذشت دكتر پرويز
ورجاوند را ضايعهاي بزرگ ميدانم؛ ضايعهاي بزرگ به وسعت
دغدغههاي نسلي كه در ليزترين پيچهاي تاريخ ايرانزمين، رسالت
خويش را حفاظت از عظمت سرزمين نياكاني خويش و حراست از تماميت
ارضي آن دانست و در برهه انتخابهاي هيجاني و التهابات انقلابي،
با پايمردي از لزوم دفاع از فرهنگ اين خاك اهورايي سخن
گفت.
ورجاوند
از منظر حفاظت از عظمت فرهنگ ايرانزمين دغدغههاي فرهنگياش را سرلوحه
فعاليتهايش قرار داد كه همانا هدفي جز اعتلاي نام و
ارتقاي استقلال ايران را در
سر نميپروراند. ورجاوند در اين رهگذر به پاسداري از
آثار باستاني ايران،
اهتمام فراوان داشت تا از اين طريق ميراث گرانسنگ پيشينيان
همچون شجرهنامهاي پرغرور
فراروي نسلهاي پسين باشد و همچون شناسنامهاي ماندگار،
يادگار عظمت اعصار حيات
مردماني شريف و دلير. تاملي بر حيات دكتر ورجاوند كه
در هفتادوسومين سال خود
پايان يافت، حكايت دلدادگي مرد فرهنگي بود كه روايت عمرش
نهايت تلاشي بود بر
ماندگاري نام و ياد ايران. در دوران دبيرستان با پيوستن به حزب
ملت ايران پا به عرصه
فعاليتهاي سياسي گذاشت. در رشته باستانشناسي و هنر از
دانشگاه سوربن فرانسه
فارغالتحصيل شد و در همان دوران عضو كنفدراسيون دانشجويي و
نماينده جبهه ملي بود. سال
1329 بود كه به جبهه ملي پيوست و در جبهه ملي دوم عضويت در
شوراي رهبري و سخنگويي را
عهدهدار بود. با وقوع انقلاب در دولت موقت، مسووليت
وزارت فرهنگ و هنر به وي
سپرده شد؛ استاد ممتاز باستانشناسي و هنر دانشگاه تهران در
اين مقام هر چند مستعجل
بود، كوشيد سازوكارهاي اطمينانبخشي جهت حراست از ميراث
فرهنگي ايران ايجاد سازد.
ورجاوند كه امروز بايد پيشوند <زندهياد> و <شادروان> را در
كمال ناباوري در كنار نامورياش گذاشت،نگرانيهاي خاص
ايران امروز را داشت. در
تفكر اين مبارز راه فرهنگ و آزادي بسيار نشانههاست از
دغدغه آينده ايرانزمين و
بسيار نگرانيها از نقشههايي كه براي اين گربه خفته
عظيم ميكشند و لزوم
هوشياري و خردورزي را در حراست مملكت از خطرات احتمالي
فرامرزي يادآور ميشدند.
نگراني ديگر زندهياد ورجاوند حفظ تماميت ارضي ايران و اجتناب
از خطر گسست كيان
اجتماعي- فرهنگي بود كه از اين نگراني برخي گروهها آزردهخاطر
بودند و از ورجاوند دلگير.
ورجاوند در اين راه ناملايماتي را به جان خريد و پيش و پس
از انقلاب زندان را
تجربه كرد و در سكوت بند، روزگار گذراند. ناباورانه از
وداع دوستي ميگوييم كه در
باورش اعتلاي ايران بود. |