400 هزار فقیر جدید و وعده جالب احمدی نژاد!

آينده نيوز: در سال 86 پرداخت یارانه ها برای كالاهای اساسی به چهار هزار میلیارد تومان رسیده اما 10 درصد خانوارهای ایرانی كمتر از نیاز غذایی روزانه (2300 كالری)مصرف كرده اند،البته آقای احمدی نژاد در سفر اخیر خود به خوزستان در اهواز نیز خبر جدیدی داد مبنی بر اینكه اگر قانون هدفمند كردن یارانه ها در یك ساز و كار روان اجرا شود در سه سال آینده بیكار یا فقیر در كشور نخواهیم داشت

به نوشته اعتماد هفته نامه برنامه متعلق به معاونت برنامه ریزی و نظارت راهبردی دولت(سازمان مدیریت و برنامه ریزی) گزارشی منتشر كرده كه روشن می كند بر مبنای دو هزار كالری (خط فقر مطلق یا بقا)400 هزار نفر به جمعیت فقیر كشور در سال های 84 تا 86 اضافه شده است. این گزارش نشان می دهد جمعیت فقیر روستایی از 928 هزار نفر به یك میلیون نفر افزایش یافته است. وضعیت در شهرها نیز به سیاق جامعه روستایی است زیرا در سال 86 و در مقایسه با سال 84 حدود 350 هزار نفر به جمعیت فقیر اضافه شده است. این مطالعه كه در سال 1387 به سفارش وزارت رفاه و تامین اجتماعی انجام شده، اعلام كرده شكاف درآمدی خانوارهای روستایی در سال 1384 از 226 هزارم به 243 هزارم افزایش یافته، یعنی وضع درآمدی دهك های فقیر نسبت به برخوردار بدتر شده است. در شهرها نیز همین داستان بوده و شكاف درآمدی بدتر شده به طوری كه از 199 هزارم در سال 84 به 231 هزارم رسید.

ارزیابی گزارش حاكی از آن است كه در سال 1380 هر فرد در خانواده شهری برای تامین دو هزار كالری نیازمند 29 هزار تومان بود اما برای تامین همین میزان كالری در سال 1386باید 98 هزار تومان هزینه كند. بنا بر اطلاعات این گزارش در سال 1386 ، 9/4 درصد از جمعیت كشور فقیر هستند و از فقر رنج می برند. وضعیت تغذیه و مصرف خانوارهای ایرانی به گونه یی است كه در 20 درصد خانوارهای ایرانی كم غذایی مزمن وجود دارد و 15 درصد كودكان دچار سوءتغذیه هستند.

اما چرا چنین آمارهایی ارائه شده است؟ تمامی این آمارها ارائه شده تا نویسنده گزارش هفته نامه برنامه در آستانه حذف یارانه كالاهای اساسی بر ضرورت پرداخت یارانه ها برای كالای اساسی تاكید كند زیرا در شرایطی كه دولت برای كالاهای اساسی یارانه پرداخت می كند وضعیت تغذیه چنین است وای به آن روزی كه پرداخت یارانه متوقف شود. در سال 86 پرداخت یارانه ها برای كالاهای اساسی به چهار هزار میلیارد تومان رسیده اما10درصد خانوارهای ایرانی كمتر از نیاز غذایی روزانه (2300 كالری) مصرف كرده اند. البته آقای احمدی نژاد در سفر اخیر خود به خوزستان در اهواز نیز خبر جدیدی داد مبنی بر اینكه اگر قانون هدفمند كردن یارانه ها در یك ساز و كار روان اجرا شود در سه سال آینده بیكار یا فقیر در كشور نخواهیم داشت.

بنابراین آنچه آقای احمدی نژاد درباره محو كردن سیمای فقر از كشور گفت و در پی آن گزارش های رسانه های حامی دولت از تحرك اقتصادی و جلسات فوق العاده هیات وزیران درباره تحول اقتصادی به اضافه سخنان شماری از مجلسیان و دولتیان كه به نوعی از دولت حمایت می كنند، نشان از آن دارد كه دولت دهم می خواهد اقتصادی سرزنده، شاداب و متحرك و كشوری بدون نشانه های فقر را تحویل رئیس دولت یازدهم دهد. صرف نظر از بحث های كارشناسانه این وعده بزرگ اقتصادی كه برخی از آن به عنوان معجزه اقتصادی نام می برند و معتقدند اگر وعده رئیس جمهوری به مرحله عمل برسد به سبب اوضاع اقتصادی جامعه ایران كه زمانی طولانی برای توسعه اقتصادی و آمادگی زیرساخت ها برای نجات از فقر نیازمند است، به یك معجزه شبیه خواهد بود.

و اما این اما و اگرها را همین روزها هم خود رئیس جمهوری، وزیران اقتصادی و حامیان مجلسی و دولتی و عادی وی به نوعی بیان می كنند. مثلاً آقای احمدی نژاد در اهواز وقتی از عدالت به عنوان ستون فقرات ساختن كشور نام برد، در پی آن گفت اگر قانون هدفمند كردن یارانه ها در یك ساز و كار روان اجرا شود ظرف سه سال آینده بیكار یا فقیر در كشور باقی نمی ماند. او گفت عدالت سخت ترین مرحله كار است چراكه وقتی صحبت از عدالت شد عده یی حاضر شدند دست در دست بیگانگان جلوی آن بایستند.

سخن آقای احمدی نژاد به این معنا است كه در سه سال آینده كسی در برابر حركات دولت برای رسیدن به عدالت نایستد و همه چیز در اختیار دولت باشد تا بتواند وعده خود را اجرایی كند. او گفت دولت دو برنامه برای اجرای عدالت دارد كه یكی از آنها هدفمند كردن یارانه ها و دیگری برنامه پنجم توسعه است و افزود درباره هدفمند كردن یارانه ها به نمایندگان مجلس گفتم، اگر این طرح بدون مانع و مشكل و در یك ساز و كار روان اجرا شود به شما تضمین می دهم ظرف سه سال آینده یك بیكار یا یك نفر فقیر در كشور نخواهیم داشت.

تصور بر این است كه آقای احمدی نژاد با توجه به ثروت كشور كه بیشترین آن ناشی از درآمد هنگفت فروش نفت است عدالت را در زمینه درآمد افراد جامعه شدنی می داند و معتقد است اگر افرادی كه بیشترین درآمد را از ثروت ملی كشور داشته اند، در آینده درآمد كمتری داشته باشند و كسانی كه از این درآمد سهمی نبرده اند، صاحب سهم شوند عدالت اجرا می شود و كوشش او در همین زمینه متمركز است و می كوشد ساز و كار اقتصادی دولت خود را بر زمینه عدالت ناشی از توزیع ثروت بنیان بگذارد كه البته معتقد است مخالفان كه همان صاحبان ثروت های هنگفت و كسانی هستند كه به نوعی از ثروت ملی بیشترین تغذیه را می كنند، در برابر عمل او برای اجرای عدالت ایستاده اند و از هیچ كوششی برای جلو گرفتن از حركت دولت خودداری نمی كنند و اگر جلوی آنان گرفته شود و كسان دیگری نیز كه به دلایل مختلف با نحوه اجرای برنامه های اقتصادی دولت موافق نیستند موافقت كنند و عرصه آماده فعالیت شود به هدف كه همان از بین رفتن بیكاران و فقیران است خواهد رسید.

ملاحظه می شود كه بزرگ ترین مشكل اجرای برنامه های دولت، همچون گذشته اما و اگرهایی است كه اتفاقاً باید زمینه بحث كارشناسان امر قرار گیرد، چرا كه جامعه ایران میل ندارد پس از سه سال، یعنی در پایان كار دولت دهم بشنود كه دولت آماده اجرای عدالت كه بزرگ ترین برنامه اش به شمار می رفت بود، اما كسانی در مجلس، بدنه وزارتخانه ها، در میان بخش خصوصی و حتی در میان جامعه نگذاشتند و اگر آنان می گذاشتند اینك وضع ما اینچنین نبود. همه می دانیم كه اگر خدای ناكرده به چنین شرایطی برسیم وارد دوره یی از بحث های كشدار نظری خواهیم شد و اصل موضوع به فراموشی سپرده خواهد شد تا ببینیم چه هنگام حركتی نو آغاز می شود و دولتی دیگر با شعاری دیگر می آید كه اگر او نیز گرفتار دور تسلسل اما و اگر شود...